Το πρωινό της 14ης Αυγούστου 2005 χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη μας. Εκατόν είκοσι ένας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο αεροπορικό δυστύχημα της «Helios». Οικογένειες ξεκληρίστηκαν, παιδιά έμειναν ορφανά.
Οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να βλέπουν τους υπεύθυνους ατιμώρητους. Οι ευθύνες παραμένουν βαριές, τόσο για τα αίτια του δυστυχήματος όσο και για τον χειρισμό των ποινικών ερευνών, που οδήγησαν στην εκδίκαση της υπόθεσης στο πλημμελειοδικείο στην Ελλάδα αντί στο κακουργιοδικείο στην Κύπρο.
Είκοσι χρόνια πριν, η κυπριακή κοινωνία, παρά την οργή και τη θλίψη που προκάλεσε η πτώση της πτήσης ΗΛΙΟΣ, περιορίστηκε κυρίως σε σποραδικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και δικαστικές ενέργειες, χωρίς να εκδηλωθεί ένα μαζικό, διαρκές κύμα κινητοποιήσεων που να ασκήσει ουσιαστική πολιτική πίεση.
Σήμερα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά: η κοινωνία αντιδρά ταχύτερα, πιο δυναμικά και με μεγαλύτερη μαζικότητα και με μια αυξημένη κουλτούρα διεκδίκησης. Τα σύγχρονα κοινωνικά αντανακλαστικά δεν περιορίζονται πλέον στη θλίψη και την απογοήτευση, αλλά μεταφράζονται σε συλλογική δράση, πολιτική αμφισβήτηση και διαρκή παρουσία στον δρόμο.
Ας διορθώσουμε όλοι μαζί την μη διεκδικητικότητα που επιδείξαμε τότε ως κοινωνία, με το να φροντίσουμε η μνήμη αυτών των ανθρώπων που χάθηκαν στο χειρότερο αεροπορικό ατύχημα στα κυπριακά χρονικά να μείνει άσβεστη στο χρόνο.
—
Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών
