Αρκεί να μη δηλώνεται αποτυχία για να έχουμε επιτυχία;
Η κλεψύδρα αδειάζει… ‘Ετσι γίνεται πάντα. Πέρασαν σχεδόν δέκα χρόνια – δυο οι θητείες του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Μένουν εβδομήντα τρεις μέρες, μέσα κι οι γιορτινές μέρες. Τη σκυτάλη θα την αφήσει στο άτομο που θα τον διαδεχτεί αφού περάσει επιτυχώς τις “εξετάσεις” του Συμβουλίου Ασφαλείας. Προχτές Παρασκευή επρόκειτο να γίνει η έκτη ψηφοφορία – συγκριτική αξιολόγηση των υποψηφίων. Οι υποψήφιοι που διαγωνίζονται φαίνεται να μην ικανοποιούν τις τραμπικές προδιαγραφές και δεν αποκλείεται να μπει “αιφνιδιαστικά” ο εκλεκτός του Ερντογάν…
Χάρη στην αποτελεσματικότητα των διπλωματικών υπηρεσιών της Κυπριακής Δημοκρατίας διασφαλίστηκε η πρόσκληση του Προέδρου στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP 31) που θα φιλοξενηθεί στην Αττάλεια στις 11 και 12 Νοεμβρίου. Θυμόμαστε πως στις 27 Μαρτίου η Τουρκία, προεδρεύουσα μιας προπαρασκευαστικής συνάντησης ενόψει της COP 31, απέκλεισε την Κυπριακή Δημοκρατία κι ας φιλοξενήθηκε η συνάντηση μέσα στο κτήριο του ΟΗΕ που δεν φαίνεται να διαμαρτυρήθηκε για την τουρκική αυθαιρεσία! Πάντως η Ευρωπαϊκή Ένωση, έστω και με καθυστέρηση, καταδίκασε αυτό τον αποκλεισμό. Ο Πρόεδρος επιβεβαίωσε πως θα είναι παρών στην Αττάλεια και πως είναι προετοιμασμένος ακόμα και για εκπλήξεις. Όσον αφορά τον κ. Έρχιουρμαν, η παρουσία του δεν θα είναι έκπληξη γιατί ο ίδιος έσπευσε να επιβεβαιώσει με καμάρι πως πήρε κι αυτός πρόσκληση! Θα δυσκολεύτηκε ο σουλτάνος να αναγνωρίσει (περί αυτού πρόκειται) την Κυπριακή Δημοκρατία, σκέφτηκε να προβάλει τουλάχιστον την άποψή του για δυο κράτη, προσβάλλοντας (ξανά) τον ΟΗΕ. Θα τα καταφέρει; Και θα σπεύσει ο διεθνής οργανισμός και οι συμμετέχουσες αντιπροσωπείες να τον ευχαριστήσουν “για την άρτια διοργάνωση και τη θερμή φιλοξενία”; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με δόση συγκρατημένης αισιοδοξίας, δεν αποκλείει κάποιες εξελίξεις. Φταίμε που δεν είμαστε συνηθισμένοι σε ευχάριστες εκπλήξεις;
Για πολλά χρόνια τώρα ακούμε ποικίλους αριθμούς: Μετράμε βήματα, δείκτες, προϋποθέσεις, προτάσεις, μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Τα έξι σημεία του Γκουτέρες, τα δεκατέσσερα μονομερή μέτρα του Προέδρου προς τους Τουρκοκύπριους, οι τέσσερεις προϋποθέσεις-απαιτήσεις Έρχιουρμαν, τα ένα ή δύο ή τέσσερα οδοφράγματα που μπορούν να ανοίξουν (αν δεν ενοχλούν τον κατοχικό στρατό!), οι εφτά πρόσφατες εισηγήσεις του Γενικού Γραμματέα, οι δεκαεννιά εισηγήσεις του Προέδρου. Σίγουρα δεν είναι οι αριθμοί που έχουν σημασία αλλά το περιεχόμενο του κάθε πακέτου, ιδιαίτερα όταν κάποια από αυτά περιγράφουν ή προκαθορίζουν πτυχές της λύσης του Κυπριακού. Ατυχώς, σ΄αυτή την …αριθμητική, δεν περιλαμβάνονται οι πολλές παράμετροι που απεικονίζουν το αρνητικά εξελισσόμενο status quo, όπως. ο αριθμός των εποίκων κι ο ρυθμός αύξησής τους, ο αριθμός των εταιρειών σφετερισμού κλεμμένης γης και οι οικοδομημένες επιδόσεις τους. Α, ναι! Και πόσα είναι τα κατοχικά στρατεύματα! Είναι δυνατόν (και λογικό) αυτοί οι αριθμοί να μένουν ασχολίαστοι και άσχετοι με την εμπιστοσύνη;
Μέσα σε κλίμα αμήχανης σπουδής του Γενικού Γραμματέα και των συνεργατών του ΟΗΕ – μόλις που μέτρησαν πενήντα δυο και κάτι τα χρόνια – η συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον κ. ‘Ερχιουρμαν τη βδομάδα που πέρασε δεν επιβεβαίωσε την παραδοσιακή γρουσουζιά της “Τρίτης και δεκατρείς”, χωρίς όμως να την αμφισβητήσει. Κακά τα ψέματα, δεν σημαίνει πως ό,τι δεν επιβεβαιώνει μια αποτυχία, μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν επιτυχία…
Φαίνεται πως, για πρώτη ίσως φορά, ο απόηχος της συνάντησης της περασμένης Τρίτης ήταν σε κάποιο βαθμό θετικός. Παρά τις πυθιακές αναφορές που ακολούθησαν, δεν είδαμε προσπάθεια επίρριψης ευθυνών για όσα δεν πήγαν καλά. Για τα άγνωστα (πέραν των όσων διαρρέουν ή πιθανολογούνται) δεκαεννιά μέτρα που κατατέθηκαν από τον Πρόεδρο, ο ίδιος δήλωσε πως μερικά έγιναν δεκτά, άλλα πως απορρίφθηκαν κι άλλα πως χρειάζεται να συζητηθούν περισσότερο. Tο μόνο σίγουρο είναι πως αποφασίστηκε η κοινή παρουσία σε κάποιες επιτροπές και η κοινή συμμετοχή στο φεστιβάλ στην Πύλα, χτες Σάββατο, που δεν ξέρουμε τώρα πώς εξελίχθηκε, ποια και πώς ήταν (με τις συμφωνημένες λεπτομέρειες;) η συμμετοχή των “δυο ηγετών”, σε ποιο κλίμα, με ποιες δηλώσεις και ποιες γραφικές κουβέντες. Όλα αυτά θα τα κουβεντιάζουμε στο υπόλοιπο της Κυριακής μας. Από αύριο θα έχουμε και παραπέρα αναλύσεις που δεν αποκλείεται να επιβεβαιώσουν πως πάμε ακόμα πιο μακριά από τον ήδη “ξεχασμένο” στόχο της Απελευθέρωσης…
Η βόλτα Αναστασιάδη και Ακιντζί στην παλιά πόλη, εκατέρωθεν της κατοχικής γραμμής, στις 23 Mαϊου 2015 έδωσε πολλές ελπίδες σε πολλούς. Αν τουλάχιστον τούς είχαν διαβάσει τον καφέ, κάτι θα ξέραμε για τη συνέχεια, στα έντεκα και κάτι χρόνια που πέρασαν!
Κυριάκος Τσιμίλλης – kctsimillis@cytanet.com.cy – Φιλελεύθερος, 18 Oκτωβρίου 2026 –
