Δυστυχώς, για ακόμη μια χρονιά, το έθιμο της λαμπρατζιάς παραμένει χωρίς ολοκληρωμένη νομοθετική ρύθμιση παρά την γενική πρόνοια του περί Δήμων νόμου για απαγόρευση του ανάμματος φωτιάς σε αστικές περιοχές χωρίς άδεια, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται μια κατάσταση αβεβαιότητας, αυθαιρεσίας και κινδύνου.
Η ανάγκη για ρύθμιση του συγκεκριμένου φαινομένου δεν προέκυψε τυχαία. Στόχος μιας νομοθετικής παρέμβασης ήταν ακριβώς να αποτρέπονται φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί επανειλημμένα στο παρελθόν, όπως η κοπή δέντρων, ακόμη και κυπαρισσιών, για να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμη ύλη, αλλά και η δημιουργία λαμπρατζιών σε σημεία που παρεμποδίζουν τη διακίνηση πεζών ή δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια.
Δεν είναι δυνατόν, στο όνομα της παράδοσης, να γίνονται ανεκτές πρακτικές που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπους, περιουσίες, το αστικό και φυσικό περιβάλλον, αλλά και την ίδια την ουσία του εθίμου.
Αυτό που καλούμε σήμερα είναι απλό και απολύτως αναγκαίο: όσοι προτίθενται να προχωρήσουν στο άναμμα λαμπρατζιάς να βρίσκονται σε επικοινωνία με τις τοπικές αρχές, ώστε αυτό να γίνεται με τον ασφαλέστερο δυνατό τρόπο, τόσο για όσους συμμετέχουν όσο και για τους περιοίκους.
Χρειάζεται πρόληψη, συνεννόηση και στοιχειώδης οργάνωση, ώστε να αποφευχθούν επικίνδυνες καταστάσεις, ζημιές και δυσάρεστα περιστατικά. Η ασφάλεια, η προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος και ο σεβασμός προς τους πολίτες δεν είναι προαιρετικά στοιχεία. Είναι η ελάχιστη υποχρέωση μιας οργανωμένης κοινωνίας.
