Σαράντα επτά χρόνια συμπληρώνονται από την εκδήλωση του προδοτικού, και οργανωμένου από την ελληνική χούντα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, το οποίο αποτέλεσε την αφορμή που από καιρό αναζητούσε η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο.

Όσο μακρινή και αν φαντάζει σε ορισμένους η ανάμνηση των γεγονότων και η μνήμη της θυσίας όσων αγωνίστηκαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, για εμάς ο αγώνας τους παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ. Αυτό, διότι ακόμα εξακολουθούμε να ζούμε κάτω από τις επιπτώσεις του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και διότι παραμένουμε διαρκώς στο στόχαστρο μιας μεγαλομανούς και προκλητικής Τουρκίας.

Η καλύτερη δικαίωση σε όσους θυσιάστηκαν αγωνιζόμενοι ενάντια στο πραξικόπημα, είναι η ανατροπή των επιπτώσεων που αυτό δημιούργησε. Δε θα υπάρξει ποτέ ουσιαστική δικαίωση της θυσίας των ηρώων της Δημοκρατίας παρά όταν πετύχουμε να φτάσουμε σε μια λύση του Κυπριακού που να κατοχυρώνει μία πραγματικά κυρίαρχη, ανεξάρτητη ενιαία, χωρίς ξένους στρατούς και έποικους στο έδαφός της και με σεβασμό των δικαιωμάτων για όλους του πολίτες της, ανεξαρτήτων εθνικών, θρησκευτικών, ή άλλων χαρακτηριστικών.

Είναι χρέος όλων μας, να παλέψουμε για μια τέτοια Κύπρο.

Από την άλλη δεν μπορούμε να μην καταδικάσουμε την αναβίωση ακραίων εθνικιστικών και φασιστικών πολιτικών εκφάνσεων. Όσοι παρασύρονται από τέτοια πολιτικά συνθήματα και σχήματα πρέπει να θυμούνται πως φτάσαμε στην 15η Ιουλίου 1974.